Օգոստոսի 23-ին Վաչիանում եռատոն էր։ Մարդիկ հավաքվել էին նշելու գյուղի հիմնադրման 196-ամյակը, «Հայկանուշ» մանկապարտեզի 15-ամյակը, ինչպես նաև խաչի բացումը։
Տոնական օրվա մեկնարկը տրվեց «Հայկանուշ» մանկապարտեզի 15-ամյակի միջոցառումով։ Տարիներ առաջ Մանուկյան եղբայրները որոշեցին իրենց հայրական տունը վերածել մանկապարտեզի։
Այն տունը, որտեղ ժամանակին իրենց մանկության ձայներն էին հնչել, որտեղ պատերը պահպանել էին ընտանեկան հիշողություններ, որտեղ անցել էին իրենց կյանքի ամենաթանկ տարիները։ Այդ տունը նրանք չփակեցին անցյալի մեջ։ Նրանք բացեցին այն ապագայի առաջ։
Մանուկյան եղբայրների այս քայլը միայն բարեգործություն չէ։ Այն շարունակվող հոգատարություն է, վերադարձ՝ սեփական արմատներին։
Եվ գուցե ամենագեղեցիկ վկայությունն այն է, որ նրանց արածի մասին այսօր խոսում են ոչ թե միայն պաշտոնական խոսքերով, այլ երեխաների ժպիտներով։
Օգոստոսի 23-ի տոնական օրը Վաչիանում նշանավորվեց ևս մեկ կարևոր իրադարձությամբ՝ գյուղում տեղի ունեցավ խաչի բացման արարողություն։
Խաչի հովանավորը գյուղի զավակ, բարերար Խաչատուր Դիլբանդյանն էր։
Գյուղի համար նման նախաձեռնությունները պարզապես կառուցվածքի կամ արարողության մասին չեն։ Դրանք խորհրդանշում են կապը հայրենի հողի, հավատքի և սերունդների միջև։
Խաչը կանգնեցվեց որպես օրհնության նշան՝ կարծես հիշեցնելով, որ գյուղը, որքան էլ իր զավակները ցրվեն աշխարհի տարբեր կողմերում, շարունակում է մնալ նրանց ընդհանուր տունը։
Խաչի բացման արարողությանը հաջորդեց համերգային ծրագիրը։ Վաչիանը այդ օրը դարձավ երգի, երաժշտության և ուրախության մի մեծ բեմ։
Գյուղ էին հրավիրվել մի շարք հայտնի երգիչ-երգչուհիներ, իսկ համերգի կազմակերպումն ու հովանավորությունը կրկին գյուղի բարերարների աջակցությամբ էր։
Այդ երեկո Վաչիանում կարծես մի պահ մոռացվեցին առօրյա հոգսերը։
Գյուղացիները հավաքվել էին միասին։ Երեխաները վազում էին, մեծերը զրուցում, բեմից հնչում էր երաժշտություն, իսկ գյուղի հրապարակը լի էր այնպիսի աշխուժությամբ, որն ամեն օր չէ, որ կարելի է տեսնել։
Եվ այդ ամենի մեջ մի կարևոր բան էր զգացվում՝ Վաչիանը դեռ ապրում է։
