Վրաստանի անկախության օրն Ախալքալաքի բնակիչ Անուշ Մկրտչյանը դիմում է Վրաստանի իշխանություններին՝ խնդրելով վերականգնել իր կորցրած քաղաքացիությունը՝ պնդելով, որ իր ամուսինը՝ պատերազմի վետերան և զինվորական սպա է եղել, և կռվել Վրաստանի համար, և իսկ իրեն չեն վերադարձնում կորցրած քաղաքացիությունը։
«Այսօր Վրաստանի անկախության օրն է։ Իմ ամուսինը 1990-ականներին պայքարել է Հարավային Օսիայում Վրաստանի տարածքային ամբողջականության համար։ Նա ծառայել է իրավապահ մարմիններում՝ դա նրա պարտականությունն էր իր երկրի նկատմամբ։ Նա վերջերս մահացել է, և ես նույնիսկ այն երկրի քաղաքացի չեմ, որի համար նա բազմիցս վտանգել է իր կյանքը։
Ցավոք, ես կորցրի Վրաստանի քաղաքացիությունս անտեղյակության պատճառով։ Այժմ դժվարին ժամանակներ եմ ապրում. իմ տարիքում չեմ կարող օգտվել այն իրավունքներից, որոնցից օգտվում են Վրաստանի քաղաքացիները։ Ես բազմիցս դիմել եմ տեղական իշխանություններին, խորհրդարանի անդամներին և Մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակին՝ օգնություն հայցելով։ Սակայն, տարիքիս պատճառով, ես չեմ կարողանում հանձնել քննություն, քանի որ, ցավոք, չեմ տիրապետում պետական լեզվին և այլևս չեմ կարող սովորել այն։ Ես խնդրում եմ վերականգնել իմ քաղաքացիությունն, որպես մի մարդու այրի, որը պատրաստ էր իր կյանքը զոհաբերել հայրենիքի համար», — իր դիմումում նշում է Անուշ Մկրտչյանը։
Անուշ Մկրտչյանը 70 տարեկան է։ Վրաստանի քաղաքացիությունից զրկվելու պատմությունը բավականին տարածված է։ Նա իր ամբողջ կյանքը ապրել է Ախալքալաքում և եղել է Վրաստանի քաղաքացի, բայց նրա երեխաները տեղափոխվել են Ռուսաստան՝ հայրենիքում հնարավորությունների բացակայության պատճառով։ Որպեսզի կարողանա ազատորեն այցելել իր երեխաներին և թոռներին, Անուշը որոշել է ստանալ ՌԴ քաղաքացիություն։ Փաստաթղթերը ներկայացնելիս պարզվել է, որ դա կպահանջի նրանից հրաժարվել Վրաստանի քաղաքացիությունից։
Ամուսնու մահից հետո Անուշը դադարեցրել է արխիվային փաստաթղթերի վերականգնումը։ Նրա ամուսինը թոշակի անցած փոխգնդապետ էր, ով մասնակցել է 2008 թվականի պատերազմին։
«Նա աշխատել է Ներքին գործերի նախարարությունում և թոշակի անցել որպես փոխգնդապետ Հարավային Օսիայի վերջին պատերազմից հետո։ Նա ծառայել է Ցխինվալիում։ Նա երեք անգամ մասնակցել է Վրաստանի համար մղվող պատերազմին։ Սա ազդեցություն է ունեցել ինձ և իմ երեխաների վրա։ Որդիս նույնպես ծառայել է բանակում։ Ես բարեխիղճ մարդ եմ, որը երբեք չի ապրել Վրաստանից դուրս», — ասում է նա։
