Ապրիլի 29-ին Ախալքալաքը Պարի միջազգային օրը նշեց ռիթմով ու շարժով լի տոնակատարությամբ, որը կազմակերպվել էր Մշակույթի տան տնօրեն և «Ջավախք» անսամբլի գեղարվեստական ղեկավար Ալիկ Քսպոյանի նախաձեռնությամբ:

Փառատոնը միավորել էր Ախալքալաքի մունիցիպալիտետի գրեթե բոլոր գյուղերի պարային խմբերին՝ դառնալով ավանդույթների, մշակույթի և ազգային տարազի իսկական տոնակատարություն: Ներկայացումների սկսվելուց առաջ մասնակիցները վառ ազգային տարազներով հավաքվել էին հյուրերի հետ կենտրոնական հրապարակում և Մշակույթի տանը, որից հետո նրանք զբոսնում էին կենտրոնական Խաս Բախչա զբոսայգով՝ այս երթը հատուկ տրամադրություն հաղորդեց ամբողջ օրվան:

Հյուրերի թվում էին Ախալքալաքի մունիցիպալիտետի քաղաքապետարանի և սակրեբուլոյի ներկայացուցիչները, ինչպես նաև Հայ Առաքելական եկեղեցու և Ախալքալաքի վրաց ուղղափառ եկեղեցու հոգևորականներ:

Այս տոնի ամսաթիվն իսկապես խորհրդանշական նշանակություն ունի։ Պարի միջազգային օրը պաշտոնականացվել է 1982 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի և Պարի միջազգային խորհրդի նախաձեռնությամբ՝ պարի համընդհանուրությունն որպես աշխարհի մարդկանց կողմից հասկանալի լեզու ընդգծելու նպատակով։

Ամսաթիվը նվիրված է Ժան-Ժորժ Նովերի (1727–1810) ծննդյան օրվան՝ նշանավոր բարեփոխչի, ով արմատապես փոխեց բալետի մասին պատկերացումը։ Մինչ նրա ժամանակը պարը հաճախ ընդամենը օպերային ներկայացումների մի մասն էր, սակայն Նովերը առաջինը առաջարկեց բալետը դարձնել ինքնուրույն արվեստի տեսակ՝ սյուժեով, դրամատուրգիայով և բնորոշ կերպարներով։

Նա ներմուծեց այսպես կոչված «գործող բալետի» (ballet d’action) սկզբունքները, որտեղ շարժումները, դիմախաղը և ժեստերը պատմում են պատմություն՝ առանց խոսքերի։ Նովերը պնդում էր բնականության վրա․ նա հրաժարվեց ծանր բեմական հագուստներից, դիմակներից և արհեստականությունից՝ ձգտելով բեմում կենդանի հույզերի և հավաստիության։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Նամակներ պարի և բալետների մասին» (1759), դարձավ դասական բալետի զարգացման հիմքը և մեծ ազդեցություն ունեցավ համաշխարհային խորեոգրաֆիայի վրա։

Այսօր տոնի իմաստը վաղուց դուրս է եկել մասնագիտական միջավայրի սահմաններից։ Այս օրը ամբողջ աշխարհում անցկացվում են փառատոններ, փողոցային ելույթներ, վարպետության դասեր և ֆլեշմոբներ։ Գլխավոր գաղափարն է միավորել մարդկանց շարժման միջոցով, ցույց տալ, որ պարը սահմաններ, լեզուներ և ազգություններ չունի և կարող է լինել մշակույթների միջև երկխոսության ձև։

Եվ ամեն տարի այս օրը պարի աշխարհը՝ դասական թատրոններից մինչև ժամանակակից խմբեր, միավորվում է՝ հիշեցնելու, որ շարժումը կարող է պատմել ավելին, քան խոսքերը։