Շատ երիտասարդներ, հատկապես մարզերում, հաճախ քչով են բավարարվում. նրանք ընտրում են սովորական դարձած մասնագիտություն, ստանդարտ աշխատանք և հետաքրքրությունների շրջանակ, որոնք սահմանափակվում են փոքր քաղաքների և գյուղերի առաջարկած հնարավորություններով: Այնուամենայնիվ, միշտ կան երազողներ՝ մարդիկ, ովքեր հրաժարվում են ընդունել հանգամանքների կողմից պարտադրված սահմանները և ձգտում են գերազանցել սովորականի սահմանները: Այդպիսի երազողներից մեկը 24-ամյա Կարեն Խրիմյանն է: Նրա պատմությունը վառ օրինակ է, թե ինչպես սեփական ուժերի վրա համոզված լինելը, հավակնությունները և ավելինին հասնելու ցանկությունը կարող են օգնել մարդուն հաղթահարել այն վայրի սահմանափակումները, որտեղ նա ծնվել և մեծացել է:
Կարենը սովորական դպրոցական էր՝ մի փոքր ինքնամփոփ, հանգիստ, բայց հարուստ ներաշխարհով: Նա իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր իր հետաքրքրությունների մեջ՝ ուսումնասիրելով այն, ինչը իսկապես հետաքրքրում էր իրեն: Նույնիսկ այդ ժամանակ նա ցուցաբերում էր մի հատկանիշ, որը հետագայում կդառնար նրա ամենամեծ առավելությունը. նոր բաներ բացահայտելու ցանկություն և ձգտումը՝ հետևելու իր սեփական ուղուն, նույնիսկ եթե այդ ուղին տարբերվում էր շրջապատի համար ընտելականից:
Շատ երիտասարդների նման, Կարենն ընտրեց մի մասնագիտություն, որը նրան մոտ և հետաքրքիր էր թվում՝ մարքեթինգ: Դպրոցն ավարտելուց հետո նա մեկնեց սովորելու Երևան, որտեղ հայտնաբերեց այդ ժամանակ նոր և արագ զարգացող ոլորտը՝ SMM (սոցիալական մեդիա մարքեթինգ): Այս ոլորտը անմիջապես գրավեց նրա ուշադրությունը՝ այն համատեղում էր ստեղծագործականությունը, տեխնոլոգիան և մարդկանց գաղափարների ու նախագծերի ընկալման վրա ազդելու հնարավորությունը: Կարենի համար սա պարզապես կրթություն չէր, այլ առաջին քայլը դեպի ժամանակակից թվային հնարավորությունների աշխարհ:
Սակայն ժամանակի ընթացքում Կարենը հասկացավ, որ իր իրական հետաքրքրությունը գտնվում է բոլորովին այլ ոլորտում: Նրա ուղին անսպասելիորեն շրջադարձ կատարեց՝ բոլորովին տարբեր SMM-ից և մարքեթինգից՝ դեպի ֆիթնեսի և բոդիբիլդինգի աշխարհ: Այն, ինչ սկսվեց որպես անձնական զբաղմունք, աստիճանաբար դարձավ նրա կյանքի մի մասը և նոր նպատակ, որը բոլորովին տեղ չէր գտնում Ախալքալաքում ամենատարածվածների ցանկում:
«Ես ուզում եմ խորանալ պրոֆեսիոնալ բոդիբիլդինգի մեջ և դրա վրա կարիերա կառուցել: Ես ուզում եմ շարունակել պատրաստվել մրցումներին, մարզվել և դառնալ անձնական մարզիչ»:
Նա սկսեց մարզչի հետ սիրողական մարզումներով, սակայն մարզիչը, տեսնելով նրա ներուժը, առաջարկեց նրան մարզել մրցումների համար։ Սկզբում նա երկմտում էր, բայց հետո «մոլուցքի» մեջ մտավ։
Նրա բոդիբիլդինգի առաջին մրցույթը տեղի ունեցավ Բաթումիում, որտեղ այդ պահին եղանակը մոլեգնում էր։ Նա իր կյանքի առաջին փորձը նկարագրում է այսպես.
«Մրցումից մեկ օր առաջ՝ առաջին օրը, բոլոր մարզիկներին կշռում են, չափում հասակն ու քաշը։ Դրա հիման վրա հարցնում են, թե որ կատեգորիայում եք մասնակցելու։ Իմ կատեգորիան Men’s Physique-ն է։ Եղանակի պատճառով մենք ստիպված էինք արագ բարձրանալ բեմահարթակ, ցուցադրել մեզ և լքել բեմահարթակը։ Դա բաց տարածք էր, բայց ամեն ինչ հրաշալի էր կազմակերպված։ Մասնավորապես, իմ կատեգորիայում պետք է ունենալ հնարավորինս լավ ռելիեֆ։ Մկանները պետք է լավ արտահայտիչ լինեն։ Նրանք մեծ ուշադրություն են դարձնում ուսերին, ճնշամկաններին, լայնակի մկաններին և մեջքին։ Նրանք այդքան էլ մեծ ուշադրություն չեն դարձնում ոտքերին», — ասում է նա։
Այդ մրցույթում նա գրավեց առաջին տեղը։
«Ես լի էի էմոցիաներով։ Եվ դա ինձ մոտիվացրեց առաջ գնալ և կանգ չառնել։ Առավելությունն այն է, որ սա հիանալի PR կլինի ինձ համար։ Երբ դառնամ մարզիչ, կարող եմ սա օգտագործել որպես արդյունք։ Եվ սա շատ կարևոր դեր կխաղա ապագայում։ Իմ պոտենցիալ աշակերտ-աշակերտուհիները կիմանան, որ այս մարդը գիտի և հասկանում է այս ամենից», — պատմում է նա։
Կարենն անընդհատ փոխում է իր մարզումների ռեժիմը։ Սկզբում նա մարզվում էր շաբաթական չորս օր, ապա նա ավելացրեց ծանրաբեռնվածությունը մինչև հինգ օր։ Եվ հիմա, փետրվարին Երևանում կայանալիք մրցումներին նախապատրաստվելով, նա մարզվում է շաբաթական հինգից վեց օր։ Նրա նպատակն է առավելագույնս օգտվել մարզումներից և հաջորդ մրցումում ցույց տալ հնարավորինս լավագույն արդյունքներ։
Չնայած այն հանգամանքին, որ բոդիբիլդինգը վաղուց հայտնի է որպես առանձին սպորտաձև, Հայաստանում և Վրաստանում դրա հանրաճանաչելիության և զարգացման մասին տեղեկատվությունը մնում է ոչ մասսայական։ Շատերի համար այս սպորտաձևը դեռևս մնում է մասսայական ուշադրության սահմաններից դուրս, չնայած ֆիթնես և բոդիբիլդինգ ընտրող մարդկանց թիվը աստիճանաբար աճում է։
Չնայած Ախալքալաքը միշտ համարվել է սպորտային քաղաք, որտեղ բռնցքամարտը, քիքբոքսինգը, կարատեն, ըմբշամարտը, բազկամարտը և այլ մարզաձևեր լավ զարգացած են, սակայն բոդիբիլդինգը այստեղ պակաս տարածված է։ Ահա թե ինչու է Կարենի ընտրությունը հատկապես հետաքրքիր. նա ընտրել է մի ուղղություն, որը դեռևս ավանդական չէ այս քաղաքի համար: Նա որոշել է զարգանալ մի ոլորտում, որտեղ արդյունքները կախված են ոչ միայն ֆիզիկական ուժից, այլև խիստ կարգապահությունից, անընդհատ ինքնակատարելագործումից և բնականոն սահմաններից դուրս գալու ունակությունից:
«Ինձ համար բեմահարթակ բարձրանալը չի պարփակում ինձ, քանի որ եթե դու գեղեցիկ մարմին ունես, կարծում եմ՝ դա թաքցնելու կարիք չկա։ Ես լիովին հանգիստ եմ դրանում։ Շնորհակալություն իմ մարզչին, ով ինձ այդքան հիանալի մարմին է նվիրել։ Ես հիմա ինքս իմ լավագույն տարբերակն եմ։ Հիմա ես կարող եմ վստահ լինել, որ սա դեռ ամենը չէ: Որքան հեռու, այնքան լավ։ Գիտեմ, որ պրոֆեսիոնալ բոդիբիլդինգը զարգացած չէ Ախալքալաքում։ Քչերը կհամարձակվեն հասնել այդ մակարդակին։ Որովհետև պետք է խստորեն հետևել դիետային, հաշվել ամեն ինչ՝ կալորիաները, ինչ ես ուտում, երբ ես ուտում։ Ոչ միայն դիետան, այլև քունը շատ կարևոր է։ Կարգապահությունն առաջնայինն է։ Պարզապես մարզասրահ գնալը և մարզվելը 5%-ն է։ Մնացածը դիետան է, քունը, կարգապահությունը։ Ես հաղթահարեցի իմ վախը՝ նախկինում ամաչում էի իմ մարմնի համար։ Ես հազիվ էի դուրս գալիս, չէի ցուցադրում ինձ, իսկ հիմա քիչ-քիչ դուրս եմ գալիս։ Այո, մեծ վախեր ունեի, որ հանկարծ չի ստացվի»։
Կարենը նշում է, որ սպորտի շնորհիվ վերափոխվել է ոչ միայն նրա մարմինը, այլև մտածելակերպը։ Նա սկսել է այլ կերպ նայել շատ բաների, դարձել է ավելի կարգապահ և վստահ է, որ այս ներքին աճը նույնպես ազդել է իր արդյունքների վրա։ Նա ասում է, որ խիստ ռեժիմի պահպանումը բարդ փորձություն չէր։ Ընդհակառակը, նա վայելում էր բուն գործընթացը՝ մարզումներից սկսած ընդհուպ սննդակարգը, իր վրա անընդհատ աշխատանքը և աստիճանական փոփոխությունները։ Նրա համար դա դարձավ ոչ թե սահմանափակում, այլ ապրելակերպ։ Կարենը խոստովանում է, որ նույնիսկ եթե ստիպված լիներ ընտրություն կատարել իր նախկին կենսակերպի և մարզիկի խիստ կարգապահության միջև, նա կընտրեր հենց այս ուղին։ Նրա գլխավոր նպատակն է բացահայտել այն առավելագույն մակարդակը, որին կարող է հասնել և իսկապես տեսնել իր ֆիզիկական պատրաստվածության գագաթնակետը։
«Անձամբ ինձ համար դա այժմ ավելի շատ ապրելակերպ է։ Բայց ես նաև պլանավորում եմ այն վերածել մասնագիտության։ Այո, իհարկե, դրանից կարելի է գումար վաստակել։ Եթե շարունակես հանդես գալ և տիտղոսներ նվաճել», — ասում է նա։
Կարեն Խրիմյանի հետաքրքրությունները չեն սահմանափակվում միայն իր մասնագիտությունով, մկանամարզությամբ։ Նա նաև աշխատում է սոցիալական մեդիա մարքեթինգի ոլորտում և երբեմն մասնակցում է նորաձևության ցուցադրությունների։
«Ավելի հեշտ է… Ավելի շուտ՝ ոչ թե հեշտ…։ Այս կյանքում ոչինչ հեշտ չի լինում։ Բայց եթե դու զբաղվում ես նրանով, ինչն իսկապես սիրում ես, դա ավտոմատ կերպով դառնում է հեշտ։ Չնայած բոլոր դժվարություններին։ Ես չեմ ասում, որ չէի սիրում սոցիալական մեդիա մարքեթինգը։ Սիրում էի, բայց պրոֆեսիոնալ բոդիբիլդինգով զբաղվելով՝ ես արդեն գտել եմ իմը։ Դա իմն է։ Եվ ես ուզում եմ ավելի խորանալ դրանում։ Եվ զարգանալ այս ուղղությամբ։ Ինչ վերաբերում է SMM-ին և մարքեթինգին, դա ապագայի համար է, երբ ես մարզիչ կդառնամ։ Ես այս գիտելիքները կօգտագործեմ իմ սեփական առաջխաղացման, իմ PR-ի համար։ Աշխատանքի համար։ Այո, աշխատանքի համար։ Դա ավելի շատ նման է երկրորդական ծրագրի՝ SMM-ը և մարքեթինգը»։
