«Մենք չենք կարողանա տեղական ռեսուրսներով լրացնել օտարերկրացիներին որպես առաքիչներ/վարորդներ աշխատանքի արգելքի հետևանքով ստեղծված բացը։ Սա կստեղծի խնդիրներ, և ծառայությունները կթանկանան», — իր անձնական Ֆեյսբուքյան էջում գրել է հյուրանոցի սեփականատեր Մայա Մուրաչաշվիլին։
Հիշեցնենք, որ կառավարության որոշման համաձայն՝ մարտի 1-ից երկրում մշտական կացության վկայական չունեցող օտարերկրյա քաղաքացիների աշխատանքի ընդունումը կարգելվի առաքման ծառայությունների, ուղևորափոխադրումների և զբոսաշրջիկների ուղեկցորդների ծառայությունների հետ կապված ոլորտներում։
BusinessPressNews-ը հրապարակում է Մայա Մուրաչաշվիլիի հետևյալ անփոփոխ գրառումը.
«Մարտի 1-ին ուժի մեջ մտնող նոր զբաղվածության օրենքը հարցեր է առաջացնում ինձ մոտ: Կարծում եմ, որ այն շատ լավ է հայրենասիրական տեսանկյունից, քանի որ ծառայում է որպես կողմնորոշիչ. ոչ ոք այլևս չի խեղաթյուրի պատմությունը, ավելի շատ աշխատատեղեր կստեղծվեն, և փողերն այլևս չեն արտահոսի երկրից»։
Կուրի (kuri)` զրոյական քվոտա — Կարծում եմ՝ այստեղ էլ ավելի լավ կլինի որոշակի քվոտայով աշխատանքային թույլտվություններ տրամադրել՝ հիմնվելով որոշակի չափանիշների վրա: Իմ կարծիքով՝ մենք չենք կարող այս բացը լրացնել տեղական ռեսուրսներով, կառաջանան բացթողումներ, և ծառայությունները կդառնան ավելի թանկ:
Շինարարության ոլորտում մենք տեսնում ենք շատ օտարերկրացիների, և շինարարական ընկերություններն օգտագործում են դրսից ներմուծված մարդկային ռեսուրսներ: Ես անձամբ համաձայն եմ, որ ավելի լավ է աշխատանքի ընդունել տեղացիներին, բայց հաճախ ո՛չ կարողությունները, ո՛չ էլ աշխատել ցանկացող մարդկանց թիվը չեն համընկնում շուկայի պահանջարկի հետ:
Ես առանձին չեմ անդրադառնա մյուս ոլորտներին՝ ամենուր նույնն է։
700 000 սոցիալապես անապահով մարդիկ՝ պարզվում է, որ նրանց 8%-ը նույնիսկ հարուստ է։ Ստուգումները շարունակվում են, և շատերը ստիպված կլինեն վեր կենալ և գնալ աշխատանքի, վճարել կոմունալ ծառայությունների համար, ինչպես մենք, և այդպես շարունակ։
Բայց այստեղ է սկսվում գլխավոր մարտահրավերը։ Արդյո՞ք սոցիալապես անապահով անձանց ստուգման ընթացքում ազատված աշխատուժը կկարողանա հարմարվել աճող աշխատաշուկային՝ իր պահանջներով, գիտելիքներով և կարողություններով։ Չի կարող և չի կարողանա երկար ժամանակ, քանի որ մենք վաղուց խլել ենք այս մարդկանցից և՛ աշխատելու ցանկությունը, և՛ աշխատելու ունակությունը, նրանք աշխատելու կարիք չունեին։
«Սոցիալական օգնությունը մշտական է, իսկ քո աշխատանքը՝ ժամանակավոր, ինչո՞ւ պետք է աշխատեմ», — այդպես ասաց ինձ մեկը նախկինում։ Եվ նման մտածելակերպ ունեցող մարդիկ, ովքեր նույնիսկ անվճար մասնագիտական զարգացման դասընթացներ չեն անցել, կլրացնեն մեր աշխատուժի պակասը։ Այո՛, բայց դեռ ոչ. տարիներ կպահանջվեն վարքագիծն ու մտածելակերպը փոխելու համար։
«Ես ուզում եմ սխալվել, բայց մենք հիմա մտնում ենք ավելի դժվար փուլ։ Իմ կարծիքով, այս օրենքը պահանջում էր մի փոքր ավելի մեղմ, անցումային մոտեցում, որպեսզի լրացուցիչ բեռ չստեղծվի և՛ բնակչության, և՛ գործատուների համար»,-գրել է Մուրաչաշվիլին։
